Και κάπως έτσι, εγκαινιάζουμε -επίσημα αυτή τη φορά- μία ακόμα στήλη μας, όπου θα βλέπετε όλα τα κείμενα - σκέψεις - εμπειρίες που οι συντάκτριες του MaJic θέλουν να μοιραστούν μαζί σας. Και αυτό θα είναι ένα από αυτά τα κείμενα, με πολύ αγάπη από εμένα για εσάς που μας διαβάζετε. Enjoy :)
Written by Maria Alexandropoulou.
Θα ξεκινήσω αυτό το κείμενο με μια αναφορά στον τίτλο που επέλεξα να χρησιμοποιήσω. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν πίστευα πως από τη μια στιγμή στην άλλη, αυτά που συνήθιζες να αγαπάς με όλη σου την καρδιά θα μπορούσαν να σε καταστρέψουν. Να σε κάνουν να βγάλεις στην επιφάνεια τα πιο άσχημα συναισθήματα, που ούτε εσύ ο ίδιος ήξερες ότι έχεις μέσα σου. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Όταν αγαπάς κάτι, το αγαπάς με όλη σου την δύναμη. Όλο σου το είναι. Δίνεις τα πάντα, μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ποτέ μα ποτέ δεν υπολογίζεις τι δίνεις και με πόση ταχύτητα τα δίνεις. Ακριβώς επειδή δεν σε νοιάζει. Επειδή παθιάζεσαι, ερωτεύεσαι και βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτά. Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτείς είναι η αποτυχία. Βρίσκεσαι στην πιο "γεμάτη" φάση σου, όλα γύρω σου σου φαίνονται όμορφα, και δεν θες να τελειώσει ποτέ όλο αυτό.
Όλα καλά μέχρι τότε. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάτι δεν πάει τελικά καλά; Όταν η αγαπημένη σου συνήθεια, το χόμπυ σου, ο τρόπος ζωής σου, ή ακόμα χειρότερα, το μέχρι πρότινος αγαπημένο σου άτομο δεν μπορεί να είναι πλέον δίπλα σου; Είτε, στην περίπτωση των υλικών αγαθών, με το να μην σε καλύπτει πια & να μην νιώθεις την απόλυτη ευτυχία που σε έκαναν να νιώθεις, είτε, στην περίπτωση αυτού του συγκεκριμένου ατόμου, να σταματήσει να είναι δίπλα σου. Επειδή δεν νιώθει πλέον για σένα τα πράγματα που ένιωθε. Αυτό είναι, my friend, το σημείο που η καταστροφή σου ξεκινά.
Στην αρχή είναι ήπιο, δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα τι συμβαίνει. Τα συναισθήματα μέσα σου είναι ανάμεικτα. Νιώθεις μπερδεμένος. Η άρνηση παλεύει με την αποδοχή, και μάντεψε προς τα που γέρνει η ζυγαριά. Δεν μπορείς να καταλάβεις. Ένα ατέρμονο "γιατί" περιπλανιέται μέσα σου & σε τρώει μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Έτσι είναι, το ξέρω. Όλοι μας το έχουμε περάσει. Και η καταστροφή συνεχίζεται.
Τις επόμενες μέρες, όπου και αρχίζεις σιγά σιγά να συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί, αρχίζει η περίοδος της αποδοχής. Και πίστεψέ με, it's the worst part of all. Είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που αρχίζεις να χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου, που δεν έχεις όρεξη για τίποτα, που τα πάντα σου φαίνονται μάταια. Γιατί έχασες ό,τι πολυτιμότερο είχες, την πηγή ενέργειάς σου, αυτό/αυτόν/αυτήν που σε γέμιζε κάθε μέρα, που σε ολοκλήρωνε. Πλέον δεν ξέρεις τι θα κάνεις, τι θα ακολουθήσει από δω και πέρα. Γιατί πιστεύεις ότι τα έχεις χάσει όλα, ότι δεν θα ξαναβρείς την δύναμη να ξεκινήσεις κάτι από την αρχή. Όχι επειδή όντως δεν έχεις την δύναμη (η αλήθεια είναι ότι οι πηγές δύναμής μας είναι πραγματικά ανεξάντλητες), αλλά ακριβώς επειδή δεν θες. Δεν θες να ξεπεράσεις αυτό που συνέβη, παρόλο που το έχεις συνειδητοποιήσει, και ξέρεις ότι δεν μπορείς να το αλλάξεις. Προτιμάς να μείνεις στον δικό σου κόσμο, εκεί που όλα συνήθιζαν να είναι καλά. Πόσο χειρότερα μπορείς να γίνεις άλλωστε; Βρίσκεσαι στη μέση της καταστροφής, στο "μάτι" του τυφώνα, όλα γύρω σου στροβιλίζονται, τα συναισθήματά σου απορροφώνται από αυτόν, σαν τα απομεινάρια μιας πόλης που χάθηκε στην δίνη του. Έτσι νιώθεις και εσύ.
Και τώρα ξεκινά το σημείο που, μετά από καιρό, αποφασίζεις να ξανασηκωθείς. Άλλωστε, we will rise again, όπως λέει και το τραγούδι. Αποφασίζεις να σταθείς στα πόδια σου, να ξαναπροσπαθήσεις. Έκλαψες, πόνεσες, πέρασες ατελείωτες στιγμές μόνος σου, κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, ακούγοντας καταθλιπτικά τραγούδια και αναπολώντας εκείνες τις στιγμές που ένιωθες καλά, πλήρης. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο σηκώνεσαι και παίρνεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Επειδή θες να ζήσεις, και θες να ζήσεις όμορφες, "γεμάτες" στιγμές, θες να νιώσεις εκείνα τα συναισθήματα που ένιωθες τότε, ακόμα κι αν οι αφορμές δεν θα είναι οι ίδιες. Στο κάτω κάτω, η ζωή είναι γεμάτη αναποδιές, παραπατήματα, ακόμα και λακκούβες. Πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα στραβοπατήσεις ή θα βρεθείς χωμένος βαθιά. Όμως θα έρθει η στιγμή που θα το ξεπεράσεις. Που θα είσαι έτοιμος να τραβήξεις ένα νέο δρόμο. Προς μια νέα αναποδιά, ένα νέο στραβοπάτημα. Και που ξέρεις, κάπου στη διαδρομή μπορείς να βρεις αυτό που θα σε πιάσει από το χέρι και θα σε κρατήσει τόσο σφιχτά, που δεν θα ξαναπέσεις.
Μέχρι τότε, keep calm & listen to Nick Cave.
- Μαρία.
Written by Maria Alexandropoulou.
Θα ξεκινήσω αυτό το κείμενο με μια αναφορά στον τίτλο που επέλεξα να χρησιμοποιήσω. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν πίστευα πως από τη μια στιγμή στην άλλη, αυτά που συνήθιζες να αγαπάς με όλη σου την καρδιά θα μπορούσαν να σε καταστρέψουν. Να σε κάνουν να βγάλεις στην επιφάνεια τα πιο άσχημα συναισθήματα, που ούτε εσύ ο ίδιος ήξερες ότι έχεις μέσα σου. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Όταν αγαπάς κάτι, το αγαπάς με όλη σου την δύναμη. Όλο σου το είναι. Δίνεις τα πάντα, μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ποτέ μα ποτέ δεν υπολογίζεις τι δίνεις και με πόση ταχύτητα τα δίνεις. Ακριβώς επειδή δεν σε νοιάζει. Επειδή παθιάζεσαι, ερωτεύεσαι και βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτά. Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτείς είναι η αποτυχία. Βρίσκεσαι στην πιο "γεμάτη" φάση σου, όλα γύρω σου σου φαίνονται όμορφα, και δεν θες να τελειώσει ποτέ όλο αυτό.
Όλα καλά μέχρι τότε. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάτι δεν πάει τελικά καλά; Όταν η αγαπημένη σου συνήθεια, το χόμπυ σου, ο τρόπος ζωής σου, ή ακόμα χειρότερα, το μέχρι πρότινος αγαπημένο σου άτομο δεν μπορεί να είναι πλέον δίπλα σου; Είτε, στην περίπτωση των υλικών αγαθών, με το να μην σε καλύπτει πια & να μην νιώθεις την απόλυτη ευτυχία που σε έκαναν να νιώθεις, είτε, στην περίπτωση αυτού του συγκεκριμένου ατόμου, να σταματήσει να είναι δίπλα σου. Επειδή δεν νιώθει πλέον για σένα τα πράγματα που ένιωθε. Αυτό είναι, my friend, το σημείο που η καταστροφή σου ξεκινά.
Στην αρχή είναι ήπιο, δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα τι συμβαίνει. Τα συναισθήματα μέσα σου είναι ανάμεικτα. Νιώθεις μπερδεμένος. Η άρνηση παλεύει με την αποδοχή, και μάντεψε προς τα που γέρνει η ζυγαριά. Δεν μπορείς να καταλάβεις. Ένα ατέρμονο "γιατί" περιπλανιέται μέσα σου & σε τρώει μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο. Έτσι είναι, το ξέρω. Όλοι μας το έχουμε περάσει. Και η καταστροφή συνεχίζεται.
Τις επόμενες μέρες, όπου και αρχίζεις σιγά σιγά να συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί, αρχίζει η περίοδος της αποδοχής. Και πίστεψέ με, it's the worst part of all. Είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που αρχίζεις να χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου, που δεν έχεις όρεξη για τίποτα, που τα πάντα σου φαίνονται μάταια. Γιατί έχασες ό,τι πολυτιμότερο είχες, την πηγή ενέργειάς σου, αυτό/αυτόν/αυτήν που σε γέμιζε κάθε μέρα, που σε ολοκλήρωνε. Πλέον δεν ξέρεις τι θα κάνεις, τι θα ακολουθήσει από δω και πέρα. Γιατί πιστεύεις ότι τα έχεις χάσει όλα, ότι δεν θα ξαναβρείς την δύναμη να ξεκινήσεις κάτι από την αρχή. Όχι επειδή όντως δεν έχεις την δύναμη (η αλήθεια είναι ότι οι πηγές δύναμής μας είναι πραγματικά ανεξάντλητες), αλλά ακριβώς επειδή δεν θες. Δεν θες να ξεπεράσεις αυτό που συνέβη, παρόλο που το έχεις συνειδητοποιήσει, και ξέρεις ότι δεν μπορείς να το αλλάξεις. Προτιμάς να μείνεις στον δικό σου κόσμο, εκεί που όλα συνήθιζαν να είναι καλά. Πόσο χειρότερα μπορείς να γίνεις άλλωστε; Βρίσκεσαι στη μέση της καταστροφής, στο "μάτι" του τυφώνα, όλα γύρω σου στροβιλίζονται, τα συναισθήματά σου απορροφώνται από αυτόν, σαν τα απομεινάρια μιας πόλης που χάθηκε στην δίνη του. Έτσι νιώθεις και εσύ.
Και τώρα ξεκινά το σημείο που, μετά από καιρό, αποφασίζεις να ξανασηκωθείς. Άλλωστε, we will rise again, όπως λέει και το τραγούδι. Αποφασίζεις να σταθείς στα πόδια σου, να ξαναπροσπαθήσεις. Έκλαψες, πόνεσες, πέρασες ατελείωτες στιγμές μόνος σου, κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, ακούγοντας καταθλιπτικά τραγούδια και αναπολώντας εκείνες τις στιγμές που ένιωθες καλά, πλήρης. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο σηκώνεσαι και παίρνεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Επειδή θες να ζήσεις, και θες να ζήσεις όμορφες, "γεμάτες" στιγμές, θες να νιώσεις εκείνα τα συναισθήματα που ένιωθες τότε, ακόμα κι αν οι αφορμές δεν θα είναι οι ίδιες. Στο κάτω κάτω, η ζωή είναι γεμάτη αναποδιές, παραπατήματα, ακόμα και λακκούβες. Πάντα θα υπάρχουν στιγμές που θα στραβοπατήσεις ή θα βρεθείς χωμένος βαθιά. Όμως θα έρθει η στιγμή που θα το ξεπεράσεις. Που θα είσαι έτοιμος να τραβήξεις ένα νέο δρόμο. Προς μια νέα αναποδιά, ένα νέο στραβοπάτημα. Και που ξέρεις, κάπου στη διαδρομή μπορείς να βρεις αυτό που θα σε πιάσει από το χέρι και θα σε κρατήσει τόσο σφιχτά, που δεν θα ξαναπέσεις.
Μέχρι τότε, keep calm & listen to Nick Cave.
- Μαρία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου