Από: Μαρία
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι
Το είπε και ο Ποιητής, θα τολμήσω να το να αναλύσω κι εγώ, όσο πιο συνοπτικά γίνεται.
Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι εκ φύσεως αναζητούμε την ασφάλεια, την ηρεμία, την σιγουριά.
Αυτό ίσχυε από καταβολής κόσμου, από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να φτιάχνουν τις πρώτες μικρές κοινωνίες.
Αυτό συνέβη, διότι είχαν ανάγκη από μια ασφαλή, μικρή κοινότητα, που θα τους εξασφαλίζει τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Τα "προς το ζην", όπως λέμε.
Αλλά, ας μην το πάμε τόσο μακρυά. Ας μείνουμε στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Αυτές μεταξύ 2 ατόμων, τις ερωτικές.
Όταν είσαι σε μια σχέση, περιμένεις από τον άλλον να σου προσφέρει κάποια πράγματα. Άλλα τα περιμένεις συνειδητά, όπως το να σε φροντίζει, να σε νοιάζεται, να σου προσφέρει όσα του προσφέρεις κι εσύ, και άλλα ασυνείδητα. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία, έρχεται και προστίθεται η ασφάλεια, η σιγουριά, η τάξη, η ηρεμία, και όλα τα συναφή. Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε, αλλά όλοι έχουμε ανάγκη από ασφάλεια όταν είμαστε σε μια σχέση. Να νιώθουμε ότι είμαστε καλά με τον άνθρωπό μας, ότι μας νοιάζεται όσο τον νοιαζόμαστε κι εμείς, και εν τέλει, τα χείλη του να μας λένε αλήθεια, κάθε φορά (Copyright: Λεωνίδας Μπαλάφας).
Τι γίνεται όμως, όταν γνωρίζουμε κάποιο άλλο άτομο, που έρχεται και, ενδεχομένως, "ταράζει τα νερά";(Λεωνίδας again).
Οι επιλογές που έχουμε, είναι 2: είτε θα παραμείνουμε στη ζεστασιά της ασφάλειας, που μας προσφέρει η σχέση μας (που είναι και η ασφαλέστερη και λιγότερο "επικίνδυνη" για μας επιλογή), είτε θα παραδοθούμε στα ταραγμένα νερά του "καινούργιου, άφθαρτου και φυσικά ανεξερεύνητου" βυθού που απλώνεται μπροστά μας.
Τι θα κάνουμε; Αυτό εξαρτάται απόλυτα και ολοκληρωτικά από εμάς. Από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε με τον σύντροφο ή την σύντροφό μας, και από το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να ξανα-μπούμε στη λογική της εκ νέου ανακάλυψης ενός προσώπου, που δεν ξέρουμε αν και κατά πόσο αξίζει να το μάθουμε.
Η ενδεχόμενη σύγχυση είναι λογική. Δεν είναι καθόλου εύκολο να πάρεις μια τόση σοβαρή απόφαση εν βρασμώ ψυχής. Αλλά κάτσε και σκέψου λίγο. Είσαι άτομο που προτιμά να συμβιβαστεί με αυτό που έχει (που πιθανότατα να είναι και σε εξαιρετική κατάσταση), ή είσαι από αυτούς που ρισκάρουν, δεν δειλιάζουν, και θέλουν να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος;
Την απάντηση, καλέ μου άνθρωπε, δε θα στη δώσω εγώ. Η απάντηση βρίσκεται ήδη μέσα σου. Εγώ απλώς σου δίνω τα κίνητρα για να την ανακαλύψεις, και να την κάνεις πράξη. Food for thought, που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.
Για να σε δω λοιπόν, θα συμφωνήσεις με τον Ποιητή, ή θα χαράξεις την δική σου πορεία, όπως εσύ την επιθυμείς;
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι
Το είπε και ο Ποιητής, θα τολμήσω να το να αναλύσω κι εγώ, όσο πιο συνοπτικά γίνεται.
Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι εκ φύσεως αναζητούμε την ασφάλεια, την ηρεμία, την σιγουριά.
Αυτό ίσχυε από καταβολής κόσμου, από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να φτιάχνουν τις πρώτες μικρές κοινωνίες.
Αυτό συνέβη, διότι είχαν ανάγκη από μια ασφαλή, μικρή κοινότητα, που θα τους εξασφαλίζει τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Τα "προς το ζην", όπως λέμε.
Αλλά, ας μην το πάμε τόσο μακρυά. Ας μείνουμε στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Αυτές μεταξύ 2 ατόμων, τις ερωτικές.
Όταν είσαι σε μια σχέση, περιμένεις από τον άλλον να σου προσφέρει κάποια πράγματα. Άλλα τα περιμένεις συνειδητά, όπως το να σε φροντίζει, να σε νοιάζεται, να σου προσφέρει όσα του προσφέρεις κι εσύ, και άλλα ασυνείδητα. Σε αυτή την τελευταία κατηγορία, έρχεται και προστίθεται η ασφάλεια, η σιγουριά, η τάξη, η ηρεμία, και όλα τα συναφή. Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε, αλλά όλοι έχουμε ανάγκη από ασφάλεια όταν είμαστε σε μια σχέση. Να νιώθουμε ότι είμαστε καλά με τον άνθρωπό μας, ότι μας νοιάζεται όσο τον νοιαζόμαστε κι εμείς, και εν τέλει, τα χείλη του να μας λένε αλήθεια, κάθε φορά (Copyright: Λεωνίδας Μπαλάφας).
Τι γίνεται όμως, όταν γνωρίζουμε κάποιο άλλο άτομο, που έρχεται και, ενδεχομένως, "ταράζει τα νερά";(Λεωνίδας again).
Οι επιλογές που έχουμε, είναι 2: είτε θα παραμείνουμε στη ζεστασιά της ασφάλειας, που μας προσφέρει η σχέση μας (που είναι και η ασφαλέστερη και λιγότερο "επικίνδυνη" για μας επιλογή), είτε θα παραδοθούμε στα ταραγμένα νερά του "καινούργιου, άφθαρτου και φυσικά ανεξερεύνητου" βυθού που απλώνεται μπροστά μας.
Τι θα κάνουμε; Αυτό εξαρτάται απόλυτα και ολοκληρωτικά από εμάς. Από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε με τον σύντροφο ή την σύντροφό μας, και από το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να ξανα-μπούμε στη λογική της εκ νέου ανακάλυψης ενός προσώπου, που δεν ξέρουμε αν και κατά πόσο αξίζει να το μάθουμε.
Η ενδεχόμενη σύγχυση είναι λογική. Δεν είναι καθόλου εύκολο να πάρεις μια τόση σοβαρή απόφαση εν βρασμώ ψυχής. Αλλά κάτσε και σκέψου λίγο. Είσαι άτομο που προτιμά να συμβιβαστεί με αυτό που έχει (που πιθανότατα να είναι και σε εξαιρετική κατάσταση), ή είσαι από αυτούς που ρισκάρουν, δεν δειλιάζουν, και θέλουν να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος;
Την απάντηση, καλέ μου άνθρωπε, δε θα στη δώσω εγώ. Η απάντηση βρίσκεται ήδη μέσα σου. Εγώ απλώς σου δίνω τα κίνητρα για να την ανακαλύψεις, και να την κάνεις πράξη. Food for thought, που λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι.
Για να σε δω λοιπόν, θα συμφωνήσεις με τον Ποιητή, ή θα χαράξεις την δική σου πορεία, όπως εσύ την επιθυμείς;
Μέχρι την επόμενή μας συνάντηση, καληνύχτα, να είστε καλά & να προσέχετε.
P.S: Το κομμάτι που παραθέτω παρακάτω, είναι το αγαπημένο μου κομμάτι. Ελπίζω να το αγαπήσετε και να το σεβαστείτε, διότι αποτέλεσε την έμπνευση για τον αποψινό συγγραφικό μου οίστο. Σας ευχαριστώ όλους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου