Ένα.

Από: Μαρία Αλίκη

Ένα 

Μυρίζω το άρωμα

Σε βλέπω στους περαστικούς

Προσποιούμαι 

Κάτι που το κάνω και όταν είσαι εδώ 

Μου λύπεις και ακόμα δεν πρόλαβες να φύγεις

Ίσως να φταίει οτι το έχω ξαναζήσει 

Μάλλον επειδή νιώθω πιο συχνά την απουσία παρά την παρουσία σου

Βρέχει?

Όχι

Μακάρι να έβρεχε 

Θα μπορούσα ακόμα πιο εύκολα να φανταστώ οτι είσαι κοντά μου

Τότε που απλά καθόμασταν δίπλα δίπλα και απλά 

αφουγκραζόμασταν την βροχή

 σχεδιάζοντας το μέλλον μας

Τότε που απλά καθόμασταν ο ένας απέναντι στον άλλο

και σιωπηλοί απλά παρατηρούσαμε τις γραμμές 

που αυλάκωναν τα νεανικά πρόσωπα μας

Τότε που με έκανες να γελάω από τον ήχο του γέλιου σου

Εκείνο το υπέροχο αυθόρμητο γέλιο 

που ήταν τόσο όμορφο όσο και η φωνή σου την ώρα που μου μίλαγες

Δεν βρέχει όμως 

Η μοίρα πάλι με καταδιώκει 

Πάλι μας χωρίζει

Και όπως κάθε φορά φταίω εγώ

Εσύ απλά περιμένεις

Νομίζω οτι ελπίζεις να εμφανιστώ 

Μπορεί να κάνω και λάθος...

Εσύ όμως δεν με διαψεύδεις ποτέ

Σαν να θέλεις να έχω μια χαρά που δεν θα σβηστεί ποτέ 

Σαν να ξέρεις οτι ανυπομονώ να φτιάξουμε καινούργιες αναμνήσεις

Αναμνήσεις που να είναι στιγμές του παρόντος 

Εσύ όμως έρχεσαι και φεύγεις

Περιμένω

Τα σχέδια της μοίρας όμως είναι διαφορετικά 

Εγώ δεν σε ακολουθώ

Απλά μένω εδώ

Περνάει καινούργιος περαστικός 

Δεν σου μοιάζει

Έχει κάτι όμως ακαθόριστο από εσένα

Κάτι από τον τρόπο που περπατούσες και λίγες στιγμές αργότερα 

τύλιγες το χέρι σου γύρω από την μέση μου 

Ξαφνικά έρχεται το πρόσωπο σου μέσα από τις αναμνήσεις μου

Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την φαντασία μου

Μου λείπεις

Πάντα και για Πάντα

Μέχρι να βρεθούμε 

Και να κλείσεις εκείνο το κενό που υπάρχει 

Ζούμε σε παράλληλους κόσμους 

Εσύ στον πραγματικό 

Εγώ σε αυτό των αναμνήσεων 

Και έτσι πάντα περιμένω αυτή την συνάντηση 

Εκείνη που θα παρακάμψεις τους δύο αυτούς κόσμους

Και κάπου 

Κάποτε 

Θα γίνουμε 

Ένα