Επιλογές.

Written by: Maria

Well hello there. Σκεφτόμουν τόσο έντονα για να βρω τι να γράψω, μετά από τόσες μέρες απουσίας. Τελικά κατέληξα, θα γράψω για τις επιλογές. Όλων των ειδών τις επιλογές που μπορεί να κάνει κάποιος άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι επιλογές αυτές είναι αμέτρητες, αλλά το ερώτημα είναι αν και κατά πόσο είναι σωστές – ή τουλάχιστον δεν μας φτάνουν στο σημείο να μετανιώσουμε γι αυτές. Σε αυτό το γεγονός θα σταθώ εγώ, με αυτό το κείμενο. Απολαύστε.

ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Ναι, ξέρετε σε ποιο πράγμα αναφέρομαι. Άλλωστε, όλοι μας έχουμε μετανιώσει (έστω μια φορά στη ζωή μας) για κάποια επιλογή που κάναμε. Ίσως όχι επειδή τελικά αποδείχτηκε λάθος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή, τη μία και μοναδική στιγμή που χρειάστηκε, θεωρήσαμε ότι αυτή μας η επιλογή είναι απόλυτα σωστή. Και έτσι πράξαμε, αφήνοντας στην άκρη κάθε αίσθηση λογικής και υπευθυνότητας που μας διακατέχει ως λογικά και ορθώς σκεπτόμενα όντα. Θα μου πεις, αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις. Και εγώ έρχομαι να σου απαντήσω με το εξής: Γιατί να πρέπει να πληγωθείς, να μετανιώνεις και να καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που έκανες αυτό το κάτι το οποίο σκέφτεσαι τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, απλώς και μόνο για να είσαι σε θέση να πεις «εγώ το πέρασα αυτό και δεν πρόκειται να το ξαναπεράσω»; Στο κάτω κάτω, ποιος μπορεί να σου εγγυηθεί πως επειδή «έπαθες» σημαίνει ότι «έμαθες», ή ακόμα χειρότερα, ότι δεν θα «ξαναπάθεις» πολλές ακόμα φορές; The thing is, όλοι μας πρόκειται να κάνουμε πολλά λάθη στη ζωή μας, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Λάθη που προέκυψαν από λάθος εκτιμήσεις του χρόνου, του τόπου, ή και του ατόμου. Αυτό που πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε στη ζωή μας, είναι τα λάθη που μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι και να προοδεύσουμε, από τα λάθη που απλώς θα μας στιγματίσουν για το υπόλοιπο της ζωής μας, χωρίς να έχουν κανένα ουσιαστικό και διαπαιδαγωγικό χαρακτήρα. Το ξέρω πως είναι δύσκολο, ακριβώς επειδή ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως ένα ον που δρα αυθόρμητα και παρορμητικά, ιδίως σε περιπτώσεις που δεν έχει το χρόνο και την άνεση να σκεφτεί δεύτερη (και τρίτη, και τέταρτη ακόμα) φορά. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Οι επιλογές χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες, αλλά δεν θα τις αναλύσω όλες. Δεν είμαι ψυχολόγος άλλωστε, επομένως θα μιλήσω εκ πείρας – προσωπικής, αλλά και μέσω όσων έχω λάβει από τις συναναστροφές με τους κοντινούς μου ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια.

Προσωπικές επιλογές

Ναι, αναφέρομαι σε αυτές τις επιλογές που σχετίζονται με την προσωπική μας ζωή, με τους ανθρώπους που επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας, είτε αυτοί είναι οι φίλοι μας, οι σύντροφοί μας δηλαδή στις χαρές και στις λύπες, είτε οι πιο προσωπικές σχέσεις μας. Ακούω συχνά φίλες και φίλους να παραπονιούνται για τη σχέση τους, απαριθμώντας ένα ένα τα σφάλματα και τα ελαττώματα που έχει ο άνθρωπος που είναι δίπλα τους. Το γεγονός αυτό με βάζει σε σκέψεις. Εάν αυτός ο άνθρωπος είναι, κατά τη γνώμη σου, τόσο λάθος για σένα, γιατί επιλέγεις να είσαι μαζί του; Ή ακόμα καλύτερα, γιατί επέλεξες εξ’ αρχής να ξεκινήσεις μια σχέση μαζί του; Μήπως θα μου πεις ότι τότε δεν ήξερες, και πίστευες ότι πρέπει να περάσει κάποιος καιρός για να τον γνωρίσεις καλύτερα; Τότε, αγαπητέ μου φίλε αναγνώστη, είσαι λάθος. Και ξέρεις γιατί; Γιατί έπεσες στην κλασική «παγίδα», όπως συνηθίζω να την αποκαλώ. Δεν χρειάζεται τόσος πολύς χρόνος όσο νομίζουμε για να εκτιμήσουμε έναν άνθρωπο. Πόσο μάλλον, για να καταλάβουμε αν είναι κατάλληλος για εμάς, ή όχι. Αλλά και πάλι, ας πούμε ότι δυσκολεύτηκες να καταλάβεις με την πρώτη, και έτσι χρειάζεσαι περαιτέρω χρόνο για να είσαι σίγουρος αν είναι κατάλληλος για σένα. Το επόμενο ερώτημά μου είναι «Μήπως εσύ φίλε μου κάνεις κάτι λάθος; Μήπως περιμένεις να σου έρθει ουρανοκατέβατα ο λεγόμενος κατάλληλος άνθρωπος, αυτός που δεν θα έχει κανένα απολύτως ελάττωμα και θα τα πηγαίνετε συνεχώς υπέροχα;» Γιατί λυπάμαι, αλλά είμαι στην δυσάρεστη θέση να σου καταρρίψω τα όνειρα, λέγοντάς σου ότι αυτός ο άνθρωπος πιθανότατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και δεν πρόκειται να υπάρξει ΠΟΤΕ, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διμερείς, και όχι μονομερείς, όπως πολύ εσφαλμένα πιστεύουν – και ενστερνίζονται – μερικοί άνθρωποι. Τι εννοώ με αυτό; Δεν μπορείς απλά να περιμένεις ο άλλος να είναι τέλειος απέναντί σου, αν εσύ είσαι συνεχώς αρνητικός, παραπονιέσαι και γκρινιάζεις για τα ελαττώματά του, και δίνεις ελάχιστη σημασία σε όσα σου προσφέρει. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι από τη φύση τους τέλειες, γι αυτό πρέπει εμείς οι άνθρωποι να μπορούμε να τις βελτιώνουμε όσο περισσότερο γίνεται, με το να δίνουμε, να δεχόμαστε και να χαμογελάμε. Γιατί ξέρετε πόσα πολλά μπορούν να διορθωθούν με ένα χαμόγελο; Μην περιμένετε λοιπόν ο άλλος να είναι εκπληκτικός απέναντί σας, αν εσείς οι ίδιοι δεν του δίνετε τον καλύτερό σας εαυτό. Μόνο έτσι θα είμαστε σε θέση να πούμε πως ακόμα κι αν η επιλογή μας δεν ήταν τελικά η σωστή και η ιδανική για μας, εμείς προσπαθήσαμε και δώσαμε το 100% του εαυτού μας για να την κάνουμε τέλεια. Και έτσι θα νιώσουμε υπέροχα με εμάς τους ίδιους, και αυτό είναι εν τέλει αυτό που μετράει περισσότερο απ’ όλα.

Επαγγελματικές επιλογές
(ή αλλιώς, αυτές που σχετίζονται με την επιλογή των σπουδών μας).

Έρχεται μια περίοδος στη ζωή μας, που ενώ καλά καλά δεν ξέρουμε τον εαυτό μας, μας ζητείται να επιλέξουμε τι θα κάνουμε με το μέλλον μας. Στην Ελλάδα λοιπόν, με το λανθασμένο (κατά πολλούς) εκπαιδευτικό σύστημα, η επιλογή αυτή έρχεται στην ηλικία των 17-18 χρονών, με το τέλος του Λυκείου (αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στην επιλογή σχολής που γίνεται με την συμπλήρωση του Μηχανογραφικού, και όχι στην προεπιλογή που κάνουμε όλοι μας από το τέλος της 1^ης λυκείου).
Βρισκόμαστε λοιπόν στη δύσκολη και αγχωτική θέση να διαλέξουμε τι θέλουμε να σπουδάσουμε, ώστε να ασχοληθούμε στο μέλλον με αυτό. Το ποιο δύσκολο δεν είναι να επιλέξεις τι θέλεις να κάνεις, γιατί όλοι ξέρουμε μέσα μας τι μας αρέσει και τι όχι. Το πρόβλημα είναι αν αυτό που μας αρέσει μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την επιβίωσή μας, ή με άλλα λόγια, αν μπορούμε να συνδυάσουμε τα «θέλω» μας με την δουλειά μας. Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά και ούτε τόσο σύνθετη όσο φανταζόμαστε. Το παν για να μπορέσουμε να βρούμε την λύση είναι να αναλογιστούμε αν αυτό που πραγματικά μας αρέσει, θα εξακολουθεί να μας αρέσει με την ίδια ένταση αν αποφασίσουμε να το κάνουμε επάγγελμα. Και αυτό το λέω, διότι δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι αποφάσισαν να κάνουν τα χόμπυ τους επάγγελμα, με αποτέλεσμα να καταλήγουν μετά από λίγο καιρό να τα βαριούνται, να κουράζονται και να τα βλέπουν πια σαν «αγγαρεία». Εάν σιγουρευτούμε ότι θα μπορέσουμε να αγαπάμε με το ίδιο πάθος όταν το κάνουμε επάγγελμα αυτό που τώρα βλέπουμε σαν χόμπυ, τότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Έχουμε νικήσει. Και εύχομαι σε όλους όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο τώρα, να ακολουθήσουν αυτό που πραγματικά αγαπούν και τους εκφράζει, γιατί είναι σίγουρο ότι θα το κάνουν με μεγαλύτερη διάθεση, αφοσίωση και αποτελεσματικότητα.

Κλείνοντας, και επειδή αυτό το κείμενο είναι ήδη αρκετά μακρόσυρτο, θα ήθελα να αναφέρω και κάτι τελευταίο. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στη ζωή μας, είναι να επιλέγουμε αυτό που μας γεμίζει, που μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα, που μας καταλαβαίνει και μας αγαπάει γι αυτό που είμαστε. Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι, αναλωνόμαστε σε σχέσεις με ανθρώπους που δεν αξίζουν, διότι δεν μας βλέπουν με τον ίδιο τρόπο που τους βλέπουμε εμείς. Και δυστυχώς, αργούμε πολύ μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Η συμβουλή μου; Αποφύγετε να «δένεστε» και να μένετε με ανθρώπους που δεν νιώθουν την ίδια ένταση στο στήθος που νιώθετε εσείς όταν σας κοιτάζουν. Γιατί όταν έρθει η ώρα που θα βρείτε τον άνθρωπο που στα μάτια του θα βλέπετε εκείνο το συναίσθημα που νιώθετε και εσείς, και θα νιώθετε την καρδιά σας να καίγεται μέσα στο στήθος σας κάθε φορά που σας αγγίζει, τότε και μόνο τότε θα έχετε κάνει την σωστή επιλογή. Γιατί οι άνθρωποι πηγαίνουν και έρχονται συνεχώς, και καινούργιοι άνθρωποι εμφανίζονται κάθε τρεις και λίγο γύρω μας, αλλά μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα άτομα που θα σας έρθουν στο μυαλό όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Γι’ αυτό, φροντίστε να τους κρατήσετε σαν φυλαχτό.

*Αφιερωμένο στους ανθρώπους που είναι δίπλα μου και με εμπνέουν κάθε ώρα και στιγμή με την παρουσία τους. Να είστε πάντα καλά.*