Κατάρρευση μύθων - Pt.1: Έρωτας.

By: Maria.

Καλησπέρα λοιπόν. Μετά από ώριμη σκέψη, αποφάσισα να ξεκινήσω μια σειρά κειμένων, σχετικά με κάποιους γνωστούς και αγαπημένους μύθους που επικρατούν πολύ έντονα στις μέρες μας. Φυσικά, ο πρώτος και μεγαλύτερος μύθος, στον οποίο πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι ανά τον κόσμο, είναι ο μύθος που λέγεται έρωτας.

Ξεκινάει, λοιπόν, κάπου εκεί γύρω στην εφηβεία, όπου τα κοριτσάκια αρχίζουν να αρέσουν στα αγοράκια, βγαίνουν τα πρώτα ραντεβού, ο ένας από τους 2 ερωτεύεται και πέφτει με τα μούτρα, ενώ ο άλλος όχι. Και εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Διότι αγαπημένοι μου αναγνώστες, είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε μια σχέση ανάμεσα σε 2 άτομα, ο ένας από τους δύο δεν θα νιώθει το ίδιο έντονα (ή και καθόλου!) συναισθήματα για τον άλλον. Το κείμενο αυτό λοιπόν, είναι αφιερωμένο σε όσες και όσους πληγώθηκαν εξαιτίας αυτής της μεγάλης ΦΟΥΣΚΑΣ (a.k.a έρωτας).

Γιατί τα λέω όλα αυτά όμως θα μου πείτε; Δεν έχω ερωτευτεί, δεν έχω πληγωθεί, δεν έχω πληγώσει; Η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα είναι καταφατική. Φυσικά και έχω ερωτευτεί, όπως όλοι μας άλλωστε (και μην δω κανέναν να το αρνηθεί, γιατί θα μαλώσω). Το θέμα δεν είναι αν έχω ερωτευτεί, ή αν ο έρωτας υπάρχει. Το θέμα μας εδώ είναι σαφές: ΔΕΝ υπάρχει έρωτας. Εγώ σήμερα θέλω να καταρρίψω μια για πάντα αυτό τον μύθο, αναλύοντας κάποια πολύ βασικά πράγματα, και ξεκινώντας με κάτι που έχει πει ο Αριστοτέλης, συνεχίζοντας και ειδικεύοντάς το στην δική μας περίπτωση.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, λοιπόν, ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικό ον, δηλαδή είναι εκ φύσεως προορισμένος να ζει σε κοινωνίες, να συνυπάρχει με άλλους ανθρώπους, με απώτερο σκοπό την επιβίωση και το ευ ζην του. Ακριβώς επειδή έχει την ανάγκη να νιώθει ότι υπάρχουν και άλλοι γύρω του, και ότι δεν είναι μόνος του. Αλλά για να το φέρω στην περίπτωσή μας, καθώς η σχέση μεταξύ 2 ατόμων αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας, το ίδιο πράγμα ισχύει και εδώ. Κανείς ποτέ δεν έδωσε τον εαυτό του, δεν έδειξε συναισθήματα που δεν είχε δείξει ποτέ πριν, δεν είπε λόγια που δεν είχε ξαναπεί, χωρίς να περιμένει να πάρει πίσω τα ίδια ή έστω τα μισά από αυτά. Έστω και υποσυνείδητα, όταν κάποιος μπαίνει σε μια σχέση, έχει ανάγκη να νιώσει ότι ο σύντροφός του νιώθει όπως και εκείνος, ότι θέλει και μπορεί να του δώσει πράγματα, ότι είναι κοντά του, ότι τον σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο. Και όταν έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου δεν είναι πρόθυμος να μοιραστεί κάποια πράγματα μαζί σου, δεν σε κοιτάζει με τον ίδιο θαυμασμό και την ίδια λατρεία που τον κοιτάζεις εσύ, ότι δεν ανατριχιάζει κάθε φορά που τον φιλάς.. τότε είναι που έρχεται η απογοήτευση, και ως εκ τούτου, η απομυθοποίηση.

Ακόμα κι αν δεν ήσουν σε σχέση, και ήσουν απλώς ερωτευμένος/-η με τον συγκεκριμένο άνθρωπο, η σκέψη ότι όλα αυτά που βλέπεις εσύ στα μάτια του, αυτός τα βλέπει στα μάτια κάποιου άλλου, είναι ικανή να σε τσακίσει. Να σου κόψει τα φτερά, να σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς για μέρες, να νιώθεις συνέχεια τον ίδιο κόμπο στο στομάχι, κανείς να μην μπορεί να σε κάνει καλά, και ο πόνος να μεγαλώνει.. Και όλα αυτά γιατί; Για κάτι το οποίο δεν υπάρχει. «There’s no such thing as love, it’s fantasy», είπε η Summer στο 500 Days of Summer, και ήταν η κεντρική έμπνευσή μου γι’ αυτό το κείμενο. Γιατί όσο κι αν το αμφισβήτησα στο παρελθόν, όσο κι αν αντιτάχθηκα σε αυτό την πρώτη φορά που είδα αυτή την ταινία, τώρα, 3 χρόνια μετά από τότε, συνειδητοποιώ επιτέλους πόσο δίκιο είχε η Summer όταν το είπε. Γιατί όταν πιστεύεις στην αγάπη, πιστεύεις στους ανθρώπους. Και πάντα οι άνθρωποι έχουν την τάση να σε απογοητεύουν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί πολύ απλά, οι άνθρωποι είναι τα πιο εγωιστικά όντα του ζωικού βασιλείου. Σκέψου το λίγο. Γιατί κάνουν σχέσεις; Γιατί δεν αντέχουν την μοναξιά. Δεν αντέχουν να είναι μόνοι τους με τον εαυτό τους – επειδή αυτός είναι άσχημος και μίζερος. Βρίσκουν συντρόφους για να μην είναι μόνοι τους όταν βγαίνουν έξω, για να έχουν σταθερό sex partner (so cynical, it is), για να μην πηγαίνουν μόνοι τους σινεμά ή για φαγητό. Για να έχουν κάποιον να τους γυρνάει τα βράδια σπίτι με το αμάξι, να τους αγοράζει δώρα, να τους πληρώνει το ποτό. Για να έχουν παρέα όταν μιλάνε στο τηλέφωνο, για να τους ικανοποιεί τις ανάγκες που οι φίλοι τους δεν μπορούν να τους ικανοποιήσουν. Εν ολίγοις, τα κίνητρά τους είναι καθαρά εγωκεντρικά και αφορούν μόνο την προσωπική τους ευτυχία και ικανοποίηση. Όχι γιατί νοιάζονται για τα συναισθήματα του άλλου. Όχι γιατί τους ενδιαφέρει αν ο άλλος πονάει από έρωτα για αυτούς. Όχι γιατί πιστεύουν στην αγάπη.
Αλλά γιατί πολύ απλά, δεν αντέχουν την μοναξιά του ίδιου τους του εαυτού.

Σας σόκαρα; Ίσως. Σας προβλημάτισα; Το ξέρω. Σας αφήνω με μια σειρά από εικόνες – ατάκες από την καλύτερη και πιο αληθινή ταινία (τέτοιου είδους) που έχω δει ποτέ, που άλλωστε υπήρξε και η κύρια πηγή έμπνευσης γι’ αυτή την σειρά κειμένων. Και φυσικά σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να την δείτε αμέσως.

Υ.Γ: και όπως είπε πριν λίγες μέρες ένας φίλος και τον αμφισβήτησα.. όντως η αγάπη είναι μια ψευδαίσθηση. Είχε δίκιο τελικά.

500 Days of Summer (Starring: Joseph Gordon-Levitt & Zooey Deschanel)