Τύχη.

Τύχη

        Τύχη.

Τι να είναι άραγε αυτή η λέξη και τι άραγε να σημαίνει για τον καθένα από εμάς;

        Ένας ηλικιωμένος θα θεωρεί τύχη που βρέθηκε πρώτος στην σειρά της εφορίας ή ότι παίρνει σύνταξη ή ότι έχει ακόμα άλλον έναν άνθρωπο που τον καταλαβαίνει και είναι το άλλο το μισό.

        Από την άλλη ένας άνθρωπος της μεσαίας ηλικίας θα θεωρεί τύχη να έχει την ικανότητα να μπορεί να ταΐσει για άλλη μια μέρα την οικογένεια του ή κάποιος άλλος θα θεωρεί τύχη μόνο ότι μπορεί να επιβιώνει μιας και κοντεύει να φτάσει σε εκείνες τις «ώριμες μέρες» στο τέλος της ζωής του ανθρώπου.

        Όμως θα πω και εγώ τι θεωρώ τύχη.

        Τύχη θεωρώ αρχικά ότι έχω ένα δωμάτιο που μπορώ να απομονώνομαι από τον υπόλοιπο κόσμο για να ξεσπάω, είτε αυτό γίνεται δημιουργικά (γράφοντας ή παίζοντας αρμόνιο) είτε όχι, απλώς ουρλιάζοντας για τα λάθη που κάνω κάθε μέρα (ξέρω αυτό είναι το σημείο που φαίνομαι λίγο τρελή αλλά όλοι λίγο πολύ δεν το κάνουμε;). Τύχη θεωρώ που ακόμα και όταν είμαι μόνη, το τηλέφωνο χτυπάει και μου λένε να βγω ( Αλίκη, Όλγα, Σοφία, Maal, Ria, Jessie, Δέσποινα, Λένα, Φώτη και Αλέξανδρε για εσάς λέω), δείχνοντας μου με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο ότι έχω φίλους που με σκέφτονται κάποιες στιγμές μέσα στην ημέρα και αυτό μου είναι αρκετό αφού υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανένα φίλο για να ενδιαφερθεί για αυτούς.

        Τύχη θεωρώ  την στιγμή που τραγούδησα στον ραδιόφωνο και ακόμα μεγαλύτερη τύχη όταν τραγούδησα στην Πλατεία Κύπρου κάνοντας ένα από τα όνειρα μου πραγματικότητα έστω και κατά το ήμισυ ( το μέρος με τα όνειρα θα σας το εξηγήσω κάποια άλλη στιγμή) , αυτό και το να τραγουδάω σε κόσμο (ναι… το karaoke δεν πιάνει μία μπροστά σε αυτό!). Τύχη θεωρώ ότι οι γονείς μου είχαν την δυνατότητα να μου δώσουν εκείνα τα χρήματα για να δώσω για άλλη μια φορά Πανελλαδικές (μακάρι να γίνει πραγματικά ένα θαύμα και να περάσω σε κάποια σχολή) και παρακαλώ την θεά Τύχη να με βοηθήσει να περάσω σε εκείνη την σχολή που θέλω.

        Πολύ σωστά. Για εμένα η τύχη είναι μια θεά που άλλοτε πιστεύω (όταν γίνεται αυτό που θέλω) και άλλοτε όχι (αντίστοιχα όταν δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση). Τύχη για εμένα είναι ότι αυτή την στιγμή θα πάω πρώτη φορά σε κατασκήνωση. Όταν παλεύεις από τα 10 σου να γίνεις μέλος και οι γονείς σου είναι αντίθετοι με αυτή σου την άποψη και στα 19 γίνεσαι ομαδάρχισσα, νομίζω ότι όταν άρχισα να χοροπηδάω γύρω-γύρω σαν λαγός ήταν λίγο. Τύχη όμως ΘΑ θεωρώ και αν μπορέσω να πάω στην Κρήτη και την Μυτιλήνη ( και τα 2 αυτά νησιά είναι αποτέλεσμα 2 υποσχέσεων αλλά να δω πως θα τα καταφέρω να πάω σε αυτά!)

        Ατυχία ;

        Ατυχία είναι μια φίλη που την συναντώ συχνά-πυκνά. Ατυχία είναι ότι είμαι κολλημένη επί 2 χρόνια στην ίδια καθημερινότητα. Ζω κάθε μέρα επί 730 ημέρες τώρα σαν να είναι η ίδια. Ξέρω πως θα κυλήσει όλη η ημέρα πριν καν αυτή αρχίσει.

        Ατυχία είναι ότι υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να δω τους φίλους μου γιατί έχω κάποια απαγόρευση και όχι αναγκαστικά επειδή έχω διάβασμα.

        Ατυχία είναι ότι δεν μπορώ να ζωγραφίσω (ζηλεύω όλους όσους μπορούν να το κάνουν με επιτυχία, με πρώτη και καλύτερη την ίδια μου την μητέρα). Ατυχία είναι ότι επί μια εβδομάδα τώρα προσπαθώ να βγάλω κάρτα ανεργίας και έπειτα από τόσες μέρες ουσιαστικά δεν έχω κάνει τίποτα.

        Ατυχία που δεν γίνεται πάντα το δικό μου και πάντα αλλάζουν τα σχέδια.

        Ατυχία είναι ότι δεν μου έρχονται τώρα τελευταία τέτοιου είδους κειμενάκια στο μυαλό μου και έτσι περνάνε μέρες που δεν γράφω καθόλου και η Editor Chief Μαρία Αλεξανδροπούλου θέλει να με δολοφονήσει (συγγνώμη για άλλη μια φορά για την ατελείωτη καθυστέρηση αγάπη μου).

        Τύχη ή Ατυχία;

        Οι δυο αυτές κυρίες είναι στην ζωή μου. Σε όλων τις ζωές μας νομίζω. Η μητέρα μου λέει ότι προκύπτουν από τις επιλογές μας. Άραγε όντως εκείνες οι δυο να παίζουν με το νήμα της ζωής μας σαν άλλες μοίρες της αρχαιότητας;

Ποιος άραγε να ξέρει;

        Μέχρι την επόμενη φορά που το κεφάλι μου θα σκάσει και το χέρι μου θα θέλει να γράψει σας χαιρετώ.

Η θεά Τύχη να είναι μαζί σας,

Μαρία - Αλίκη