Για ακόμα μια φορά άκουγα την βροχή. (Μαρία Αλίκη)

Για μια ακόμα φορά άκουγα την βροχή. Δεν μπορούσα να θυμηθώ ποια ήταν εκείνη η πρώτη φορά που άρχισα να την ακούω χωρίς να γράφω.  Άλλες φορές ποιήματα, άλλες φορές  απλά κείμενα που μιλάω στον εαυτό μου. Για τους φίλους μου, για τα γεγονότα γύρω μου.  Το μόνο που ήθελα ήταν μια κόλλα χαρτί και άρχιζα. Α! Και κάποιες φορές μουσική. Ξέρετε εκείνη την απαλή μουσική που παίζει από το ράδιο ή από έναν υπολογιστή αλλά την στιγμή που την ακούς φαντάζεσαι ένα πιάνο στην άλλη άκρη του δωματίου.  Είναι η μοναδική στιγμή της ημέρας που μπορώ να βρεθώ  στον δικό μου προσωπικό κόσμο.  Άλλες φορές μπορεί να δείξω αυτόν τον κόσμο στους φίλους μου και άλλες πάλι τον κρατώ για τον εαυτό μου. Αυτές τις σκέψεις, από τις πιο προσωπικές μέχρι αυτές που θα έδειχνα στους φίλους μου, όπως και πολλά άλλα θα αναρτώ στο blog. Για αυτό και σας ευχαριστώ μόνο που θα περνάτε τον χρόνο σας για να διαβάσετε αυτά που θα γράφω.  Ελπίζω να σας αρέσουν… :)

Με εκτίμηση και ελπίζω να μας διαβάζετε από εδώ και πέρα,

Μαρία - Αλίκη